Γεια σας συνάδελφοι,
Με αφορμή τη μελέτη των 21 διαστάσεων της ποιότητας (Παπανθύμου & Δάρρα, 2023), παρατηρούμε ότι η ποιότητα στην εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τις επιδόσεις, αλλά αποτελεί μια «δυναμική ισορροπία» μεταξύ υποδομών, διαδικασιών και έμψυχου δυναμικού.
Θα ήθελα να συζητήσουμε τον εξής προβληματισμό:
Πώς η διάκριση μεταξύ Ισότητας (Equality) και Εκπαιδευτικής Ισότητας (Equity) αναδιαμορφώνει την αντίληψή μας για την “Ποιοτική Εκπαίδευση”;
Συγκεκριμένα:
Πιστεύετε ότι ένα σχολείο μπορεί να θεωρείται «ποιοτικό» αν παρέχει τους ίδιους ακριβώς πόρους σε όλους τους μαθητές (Equality), αγνοώντας τις διαφορετικές κοινωνικές και προσωπικές τους αφετηρίες;
Με ποιον τρόπο η έλλειψη υλικών πόρων (π.χ. σε υποβαθμισμένες περιοχές) ακυρώνει στην πράξη την εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων, όπως η μαθητοκεντρική παιδαγωγική;
Περιμένω με ενδιαφέρον τις απόψεις σας για το αν τελικά η Διασφάλιση Ποιότητας είναι απλώς μια τυποποιημένη διαδικασία ή ένα εργαλείο κοινωνικής δικαιοσύνης.