Ο όρος εκπαίδευση από απόσταση έχει της ρίζες του στις αρχές του 19ου αιώνα. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1970, ωστόσο το 1982, μετά από την ευρεία εφαρμογή της παγκοσμίως, εξαιτίας της ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών αλλά και των οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων, επισημοποιήθηκε ο όρος Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση (μπορείτε να παρακολουθήσετε κι ένα σχετικό βίντεο πατώντας πάνω στον όρο) από το Διεθνές Συμβούλιο για την Ανοικτή και εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση (Λιοναράκης, 2006).

Ο Λιοναράκης εισήγαγε την έννοια της “πολυμορφικής εκπαίδευσης“, η οποία ενσωματώνει την αυτονομία του σπουδαστή, προωθώντας την αυτόνομη μάθηση μέσω της δημιουργικής χρήσης εκπαιδευτικών εργαλείων.

Το εκπαιδευτικό υλικό, σύμφωνα με τον Holmberg, είναι ο κεντρικός μοχλός της διδασκαλίας και προάγει την ενεργή συμμετοχή των σπουδαστών.

Θεωρητικοί, όπως οι Mena και Μπάνου, τονίζουν τη σημασία της κριτικής σκέψης, της σύνδεσης της γνώσης με την πραγματικότητα και την ευελιξία του υλικού, το οποίο λειτουργεί ως «ζωντανός δάσκαλος» για τον εκπαιδευόμενο.