Η διαδικασία της ανατροφοδότησης στην ΕξΑΕ, προσεγγίζεται στην βιβλιογραφία ως η παροχή πληροφοριών σε έναν/μια εκπαιδευόμενο/η σχετικά με την απόδοσή του/της ή τον βαθμό κατανόησής του/της (Schunk, 1989∙ Hattie & Timperly, 2007∙ Hattie & Clarke, 2019).

Μάλιστα σύμφωνα με τους Hattie & Timperly, 2007· Costello & Crane, 2013· Gershon, 2016, είναι ουσιώδης και απαραίτητη στη μαθησιακή διαδικασία.

Η ποιοτική ανατροφοδότηση είναι βασικό χαρακτηριστικό της ποιοτικής διδασκαλίας (Ramsden, 2003 όπ. αναφ. στο Carless, 2006· Ιωακειμίδου, 2018) και έχει το χαρακτηριστικό της αμφίδρομης αλληλεπίδρασης μεταξύ Εκπαιδευτή και Εκπαιδευόμενου (Cantor 2008 οπ.αναφ. στους, Costello & Crane,2013).

Η Ανατροφοδότηση στην ΕξΑΕ αποβλέπει τόσο στη βελτίωση της ακαδημαϊκής επίδοσης των συμμετεχόντων, όσο και στην ενίσχυση της ψυχολογικής τους κατάστασης, ειδικότερα της εσωτερικής παρακίνησης και της αυτοαποτελεσματικότητας (self efficiency)(Αναγνώστη, Σοφός, 2020).