Σύμφωνα με τον Price (1997), η ανατροφοδότηση, όπως αναφ. 11 th International Conference in Open & Distance Learning – November 2021, Athens, Greece – PROCEEDINGS SECTION A: theoretical papers, original research and Scientific articles 115 στην Tsagari (2019), στην εξ αποστάσεως εκπαίδευσης έχει μεγαλύτερη σημασία ο τόνος και οι λέξεις που θα χρησιμοποιήσει για τον σχολιασμό.
- Δεν είναι εύκολοι οι εκπαιδευόμενοι/ες να κατανοήσουν από την απόσταση του αισθήματος του χιούμορ, και γενικότερα το ύφος του/της εκπαιδευτικού. Αντίθετα, είναι σημαντικό να κατανοήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην εξ αποστάσεως εκπαιδευτική διαδικασία όπως η διαδικτυακή επικοινωνία έχει τους δικούς τους όρους και κανόνες/ netiquette (Savery, 2005). Παρότι, στις διαδικασίες της ανατροφοδότησης αποδίδονται πλεονεκτήματα όπως είναι η άμεση ανατροφοδότηση στους/στις εκπαιδευόμενους/νες, διαπιστώνονται σοβαρές αδυναμίες όπως είναι η έλλειψη της και της ενθάρρυνσης από έναν/μια εκπαιδευτικό, η έλλειψη της ανθρώπινης επαφής και της εξατομίκευσης. (Cheng, 2017)
- Η ανατροφοδότηση αν και αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για να καταστούν οι φοιτητές αυτοδύναμοι μανθάνοντες (Pokorny & Pickford, 2010,σ.27) δεν λειτουργεί για όλους κατ’ αυτόν τον τρόπο. Η πρώτη δεν έχει να κάνει, με το πόσο οι φοιτητές έχουν ανεπτυγμένες τις μαθησιακές δεξιότητες να αναγνωρίζουν και να χρησιμοποιούν την ανατροφοδότηση (Poulos & Mahony, 2008, σ.145) της αναγνωρίζουν καθώς οι μισοί δήλωσαν πως τους βοήθησε να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους. Η δεύτερη ερμηνεία, έχει και πάλι να κάνει με το διαφορετικό επίπεδο σχολιασμού που λαμβάνουν στις εργασίες τους στις θεματικές ενότητες. Όποια ερμηνεία και αν ασπαστούμε, φαίνεται η ληφθείσα ανατροφοδότηση να μην αξιοποιεί πλήρως τις δυνατότητές της για να προάγει την αυτοδυναμία στη μάθηση και την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης.
Τα συμπεράσματα που προκύπτουν σε συμφωνία με τους Burke και Pieterick (2010) που υποστηρίζουν πως η ανατροφοδότηση πρέπει να γίνει πιο εποικοδομητική και να βοηθήσει τους φοιτητές να χτίσουν πάνω στις εμπειρίες τους. Σε πολλές περιπτώσεις λειτουργώντας απολογιστικά, επισκιάζει την υπόσταση της ως φορέα μετασχηματισμού και προόδου, δεν τους υποστηρίζει τους φοιτητές στο «να μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν», αυτορυθμίζοντας τη μελέτη τους και ενεργοποιώντας τις δυνατότητές τους για να επιτύχουν τους μαθησιακούς τους στόχους.
Η πολυπλοκότητα της ανατροφοδότησης ως διεργασία της μάθησης την καθιστά μια απαιτούμενη διεργασία, η οποία για να λειτουργήσει αποτελεσματικά πρέπει να διατεθούν πόροι και προσπάθεια. Με τους περιορισμούς που υπάρχουν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ιδιαίτερα όσοι αφορούν τα κονδύλια αλλά και την επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό, ίσως να μην είναι εφικτό να βρεθεί τέλεια λύση (Rowe&Wood, 2008a). Είναι όμως τόσο σημαντική η επιρροή της στη μάθηση που δεν πρέπει να σταματήσει η προσπάθεια για βελτίωση της,
